Presidentja Shiroka-Pula pret në takim ministrin e Punëve të Jashtme të Zvicrës, Ignazio Cassis
Cristiano Ronaldo ka vendosur t’i japë fund karrierës së tij me Kombëtaren e Portugalisë, duke i dhënë fund një kapitulli historik që zgjati më shumë se dy dekada.
Lajmin e ka bërë të ditur vetë ylli portugez përmes një publikimi në rrjetet sociale, ndërsa vendimi i tij do të hyjë në fuqi pas përfundimit të ndeshjeve të nëntorit me përfaqësuesen portugeze.
Ronaldo ka bërë të ditur se pas këtij afati do ta dorëzojë edhe fanellën me numrin 7, të cilën e ka bartur për shumë vite në përfaqësuesen e vendit të tij.
Në moshën 41-vjeçare, sulmuesi i Al Nassr largohet nga Kombëtarja si golashënuesi më i mirë dhe futbollisti me më së shumti paraqitje në historinë e futbollit ndërkombëtar për meshkuj.
Ai ka regjistruar 234 paraqitje me Portugalinë, duke realizuar 146 gola.
Ronaldo ishte pjesë e gjeneratës që i solli Portugalisë titullin historik të Kampionatit Evropian në vitin 2016, ndërsa më pas fitoi edhe Ligën e Kombeve në vitin 2019 dhe 2025.
Ai debutoi me Portugalinë në vitin 2003 dhe për më shumë se dy dekada ishte figura kryesore e përfaqësueses portugeze.
Vendimi për largim vjen pas një periudhe me tensione në raport me përzgjedhësin Jorge Jesus, por edhe pas një karriere të jashtëzakonshme me fanellën e vendit të tij.
Deklarata e Cristiano Ronaldos:
Për popullin portugez, ka ardhur dita për të rikthyer fanellën me numër 7 të ekipit tonë kombëtar. Nuk e kam ndjerë kurrë se ishte ekskluzivisht e imja. Por për 23 vjet pata privilegjin dhe përgjegjësinë ta vishja, ta mbroja dhe ta merrja me vete në stadiume anembanë botës. Sot ka ardhur koha t’ia lëmë të ardhmes. Nuk ishte një vendim i lehtë, sepse disa vendime nuk merren vetëm me mendje. Ato merren edhe me zemër. Po përfundoj një udhëtim që filloi në gusht të vitit 2003 dhe që ma ndryshoi jetën përgjithmonë. Kur shikoj prapa dhe mendoj për gjithçka që kam përjetuar me ekipin kombëtar, nuk shoh vetëm ndeshje, gola, rekorde apo trofe. Shoh njerëz. Shoh emigrantë që, për 90 minuta, e ndjenë Portugalinë pak më afër. Shoh miliona portugezë që nuk i kam takuar kurrë personalisht, por që ishin pjesë e jetës sime. Sepse në fund të fundit, futbolli është shumë më i madh se një lojë. Futbolli ka të bëjë me njerëzit. Gjatë gjithë karrierës sime me ekipin kombëtar, kërkova të tejkaloja kufijtë e mi. Doja të fitoja, doja të isha më i miri, doja të bëja histori. Gjithmonë kam kërkuar shumë nga vetja. Gjithmonë kam dashur më shumë, gjithmonë kam besuar se mund të shkonim më tej. Dhe dhashë gjithçka që kisha për këtë fanellë.
Pati pasdite dhe mbrëmje perfekte, pati fitore që nuk do t’i harroj kurrë, pati humbje që ende më vështirë se i kujtoj. Gjithashtu dështova, gjithashtu vuajta, pati edhe momente kur nuk isha në gjendje t’u jepja popullit portugez atë që dëshironte kaq shumë. Por kurrë nuk u dorëzova. Dhe mbi të gjitha, kurrë nuk pushova së ndjeri krenar që përfaqësova Portugalinë.
Gjatë këtyre viteve kam mësuar disa gjëra shumë të thjeshta. Golat zbehen, trofetë qëndrojnë në muze, rekordet përfundimisht thyhen. Por ka diçka që koha nuk mund ta fshijë kurrë: vendin që zëmë në zemrat e njerëzve. Nëse të kam bërë ndonjëherë të lumtur, nëse një nga golat e mi të ka bërë ndonjëherë të përqafosh dikë, të harrosh një moment të vështirë ose të ndihesh krenar për vendin tonë, atëherë ia ka vlejtur gjithçka. Sepse të qenit portugez ka të bëjë edhe me këtë. Ne vuajmë së bashku, ngrihemi së bashku, besojmë përsëri.
Portugalia do të ketë gjithmonë nevojë për të rinj që ëndërrojnë, lojtarë që nuk dorëzohen kurrë, breza të rinj që besojnë se është e mundur të arrihet aty ku askush nuk ka arritur më parë. Sepse një vend që vazhdon të krijojë heronj të rinj është një vend që nuk pushon kurrë së besuari në vetvete.
Shokëve të mi të ekipit, dua t’u them një fjalë të veçantë. Faleminderit për çdo vrapim, për çdo përqafim, për çdo diskutim, për çdo heshtje para se të dilnim në fushë. Për çdo fitore që festuam së bashku dhe për çdo humbje që na bëri më të fortë. Pata privilegjin të isha kapiteni juaj, por asnjë kapiten nuk ecën vetëm. Dhe ju jeni pjesë e historisë sime.
Të gjithë trajnerëve, menaxherëve, mjekëve, fizioterapistëve, punonjësve të uniformave, stafit dhe shumë njerëzve që kanë punuar me mua gjatë këtyre viteve, ju falënderoj. Shumë prej jush nuk u shfaqën kurrë në fotografi, por pa ju, asnjë nga këto fotografi nuk do të kishte qenë e mundur.
Familjes sime, faleminderit që e ndatë këtë ëndërr me mua. Faleminderit që i kuptuat mungesat e mia, sakrificat dhe kohët kur ekipi kombëtar duhej të zinte një hapësirë që ju përkiste edhe juve. Nëse kam arritur deri këtu, është sepse gjithmonë kemi qenë krah për krah.
Dhe popullit portugez, të gjithë portugezëve të shpërndarë nëpër botë, dua t’u them edhe një gjë të fundit. Ka një imazh që do ta mbaj gjithmonë me vete: momentin kur fillon himni kombëtar. Shikoj përreth, shoh shokët e ekipit, shoh tribunat, shoh fëmijë, nëna, baballarë dhe gjyshër, shoh portugezë që kanë ardhur nga kaq larg vetëm për të qenë atje. Dhe gjatë atyre minutave ne pushojmë së qeni ndryshe. Nuk ka klube, nuk ka ngjyra, nuk ka klasa, nuk ka profesione, nuk ka opinione. Ka vetëm një pasion: Portugalia.
Do ta mbaj këtë ndjenjë me vete për gjithë jetën time. Sot udhëtimi im në fushë me ekipin kombëtar mbaron. Po largohem me kokën lart, krenar për rrugën që kam ndjekur dhe me vetëdijen se dhashë gjithçka që kisha për Portugalinë. Por nuk do të ndalem kurrë të jem një nga ju. Do të vazhdoj të vuaj, të emocionohem dhe të festoj çdo fitore për Portugalinë me gjithë zemër.
E kam kaluar jetën duke punuar për të qenë lojtari më i mirë në botë. Sot e kuptoj se fitorja më e madhe ishte fitimi i të drejtës për të përfaqësuar vendin më të mirë në botë.
Faleminderit për këto 23 vjet. Faleminderit që besuat tek unë. Faleminderit që më lejuat të jetoj një ëndërr që filloi kur isha vetëm një djalë në Madeira, duke ndjekur topin.
Fanella me numrin 7 do të mbetet me mua; krenaria që e kam veshur do të jetë e imja përgjithmonë. Portugalia do të jetë gjithmonë pjesë e imja.
Lamtumirë, Cristiano Ronaldo.
